Verslag April 2026

De Linkwood distilleerderij ligt ten zuidoosten van Elgin in de Speyside. Om de constante kwaliteit te waarborgen mag er niets veranderd worden in de distilleerderij, zelfs de spinnenwebben mogen niet weggehaald. In 1971 is er een nieuwe distilleerderij naast de oude gebouwd en de stills zijn identiek en daarom spreekt men nu wel van Linkwood 1 en Linkwood 2. De distilleerderij heeft een capaciteit van 2.24 miljoen liters per jaar en het overgrote deel van deze hoeveelheid whisky wordt gebruikt voor het blenden van Johnnie Walker, White Horse, Haig en Bells.

Deze Linkwood is een onafhankelijke botteling van Berry Bros & Rudd, speciaal gebotteld voor Craft Spirits uit Den Haag. Berry Bros & Rudd is een van de oudste en meest gerespecteerde onafhankelijke bottelaars ter wereld. Het bedrijf werd opgericht door de weduwe Borne in 1698 en heeft zijn hoofdkantoor in St. James's Street, Londen. Het familiebedrijf begon oorspronkelijk als handelaar in koffie, thee en specerijen. Al snel werd de winkel een ontmoetingsplaats voor de elite van Londen en het bedrijf breidde zich uit naar de verkoop van wijn en gedistilleerde dranken. Vandaag de dag staat Berry Bros & Rudd bekend om zijn hoogwaardige whisky's en andere gedistilleerde dranken, maar ook om een breed scala aan wijnen. Ze hebben een groot whisky warehouse in Schotland en de beschikking over 8000 vaten. 

Notes van Robert van Harskamp (Confessions of a Whisky Freak):
First things first: ik heb meegeholpen dit vat uit te zoeken voor de Nederlandse markt. Dus alles wat ik lekker vind zit ook echt in deze whisky. Maar wat een whisky! Een bijna 18 jaar oude single cask voor net onder de €100. Brings back memories!

Neus: rood fruit, rozijnen, vijgen, gedroogde abrikoos, zwarte thee, kaneel stokjes, amandelen en speculaas kruiden, nootmuskaat, koperen munten, walnoten en natuurlijk duidelijke dikke PX 
Smaak: aardbeien, kersen, perziken, vijgen, donkere thee, koperen munten, zwarte peper, gember, kaneel poeder, nootmuskaat 
Afdronk: lange afdronk, nootmuskaat, eucalyptus, zwarte peper, gember, perzik 

Een toppertje, maar wat is hij zoet. Je proeft een stuk geschiedenis van een whisky, die toegankelijk is maar ook diepgang heeft. Op de vraag of deze zoete whisky ook verkrijgbaar zou zijn bij Jamin, konden we een duidelijk antwoord geven: niet dus! 

Iemand vond deze whisky verwarrend, hij was nog niet uitgebroed (te vroeg gebotteld?). Het bleek een echte tover-whisky, die totaal verandert met een drup water, waarna de volgende drup water weer voor een verandering zorgt. In ieder geval gaf hij een warme afdronk met mooie chocola. Een beetje tot onze verrassing eiste deze Linkwood de eerste plek in deze proeverij op.         

De Dailuaine distilleerderij is eigendom van Diageo en produceert ongeveer 3.400.000 liter alcohol per jaar. Deze distilleerderij brengt nauwelijks eigen bottelingen op de markt, de enige die we terug kunnen vinden is een 17 jarige Manager Dram. Verder kan je eigenlijk alleen maar onafhankelijke bottelingen vinden. De distilleerderij is het werkpaard van Diageo en veel van de produktie wordt gebruikt voor blending. Dailuaine is bijvoorbeeld een van de sleutel-whisky's in de blends van Johnnie Walker.

Deze Dailuaine op een European Oloroso cask is een 9 jarige botteling van Finn Thomson (een relatief nieuwe bottelaar). Finn Thomson is een onafhankelijke Schotse bottelaar gevestigd in Perthshire, opgericht begin jaren 2020. Thomson komt uit een familie met een lange geschiedenis in de Schotse whiskyhandel en richtte het bedrijf op om die traditie voort te zetten met moderne botteltechnieken. De bottelaar richt zich op single-cask releases van diverse Schotse distilleerderijen, met de nadruk op transparantie en een natuurlijke presentatie.

Notes van WIN:
Neus: citroenschil gaat over in bessengelei met gemberkoekjes, gesuikerde noten en zwetend eikenhout.
Smaak: de frisse en fruitige tonen lopen door op de tong, bessen en kersen in snoepvorm. Pittige kruiden met gember en speculaas zorgen voor een warm begin van de afdronk.
Finish: frisser en fruitiger met zelfs room.

Gelukkig was ook over deze whisky niet iedereen het met elkaar eens, want zo zien we dat graag. De een vond hem wel erg heftig, waarbij de alcohol overheerst: lucifer er bij en branden maar. En toch - over het algemeen begon hij veelbelovend en was het een gruwelijk lekker sherrybommetje met een leuke prikkel op de tong. Maar ook met zware zoete vruchten, abrikozen en perzikken op sap én een vettige nasmaak. Het was een mooi distillaat uit een mooi sherryvat, een fantastische whisky, wat hem op een welverdiende 2e plek bracht in deze proeverij.

De distilleerderij van Craigellachie werd gebouwd in 1891 in Banffshire, in het hart van Speyside, tussen Rothes en Dufftown. De distilleerderij bevindt zich in de nabijheid van de samenvloeiing van de rivieren Spey en Fiddich. Vanaf de whiskystokerij, hoog op de rots van Craigellachie, kan men over het dorp en de naamgenoot staren, en de schilderachtige door John Telford ontworpen brug die de rivier Spey kruist.

Het water wordt onttrokken aan een bron op Conval Hill en voedt de jaarlijkse capaciteit van 3,6 miljoen liter Craigellachie-distilleerderij. Mede opgericht door Alexander Edward, bekend van Aultmore, en Peter Mackie van White Horse, werden de gebouwen ontworpen door de gerenommeerde Speyside architect, Charles Doig. Onderkomens werden gebouwd voor het personeel in de vorm van rijtjeshuizen. Elk had zijn eigen kleine tuin en elk jaar beloont White Horse de huurder van de best onderhouden tuin.

De lagering en de daaropvolgende rijping vinden off-site plaats, de nieuwe spirit wordt getransporteerd van Craigellachie naar de opslagfaciliteiten van Dewar’s in Glasgow. Dewar's zijn eigenaar van de distilleerderij sinds Bacardi Martini het bedrijf in 1998 van Diageo overnam. Eerder was er, naast onafhankelijke bottelingen, één officiële huisbotteling, een veertien jaar oude single malt Craigellachie, die in 2004 werd uitgebracht. In 2014 kwam men ineens met drie officiële bottelingen, waaronder een 13-jarige.

Deze 18 jarige Craigellachie is een spannende whisky uit de Speyside en ook nog eens uit een 1st fill sherryvat! Het is een botteling van het Duitse Whisky Tales, gebotteld voor hun 20-jarig jubileum. Whisky Tales is een Duitse onafhankelijke bottelaar opgericht in 2005. Het label is gespecialiseerd in single-cask Schotse whisky's, doorgaans gebotteld op vatsterkte met natuurlijke kleur en zonder koude filtratie. Releases hebben suggestieve namen, zoals The Unicorn, The Dragon, The Pegasus en The Sphinx, waardoor elke vatselectie een ‘verhaal’ krijgt.

Notes
Neus: zoete bosbessenjam met sinaasappel en wat vanille. Er is ook brosse-, citroengras- en hazelnootpasta. Zoete kers bouwt langzaam op en komt naar voren. 
Smaak: aanvankelijk zoete kers en cacao op de tong, die kort blijven hangen en de mout een zoete toets willen geven. Dan komt oranje, kruidige, aangename mout en gember, die de mout in de tegenovergestelde richting trekken. Het prachtige tegenspel van smaken en hun samensmelting eindigt in een boterachtige afdronk beladen met gember en sinaasappelmarmelade. 
Afdronk: lang, bijtend en toch flitsend met een beetje citrus en kers, de Speysider brandt pittig op... dus nog een keer proberen.

Deze Craigellachie levert, en hier word ik blij van. Het is een knappe whisky, maar helaas dan weer niet voor de niet-sherry fans, die eigenlijk hoopten verrast te worden. Iemand vergeleek de neus met modelbouwlijm. De smaak was spicy met gember, vijgen en noten, toch ook wel zoet. De lange afdronk gaf weer gember en veel kruidigheid. Iemand vond het een zeer toegankelijke whisky en was eigenlijk erg lyrisch, hetgeen bleek uit zijn uitspraak: "everything you could wish for". Een welverdiende derde plaats was zijn deel in het geweld van deze proeverij.

De Ben Nevis Distillery bevindt zich aan de voet van de hoogste berg van Schotland, de Ben Nevis. Deze imposante berg vormt een mooi plaatje voor de achtergrond van de distilleerderij. De whiskyproducent Ben Nevis is één van de oudste distilleerderijen van Schotland en is sinds 1989 in Japanse handen (Nikka). Van de totale jaarproductie van 2 miljoen liter wordt een groot gedeelte gebruikt voor diverse blends en een klein gedeelte voor hun eigen bottelingen. Het zuivere water voor de whiskyproductie komt van de Allt a Mhullinn (The Mill Burn).

De laatste tijd worden de Ben Nevis bottelingen steeds moeilijker te krijgen en als je ze kunt vinden, schieten ze behoorlijk in prijs omhoog. Zou het er misschien aan kunnen liggen dat de standaard botteling van de Ben Nevis whisky beschouwd wordt als de korpswhisky van het Korps Commandotroepen? Een korps dat vaak traint in de ‘achtertuin’ van de distilleerderij?

Deze Ben Nevis, op bourbon gelagerd, is een botteling van The Duchess, het label van bestofwhiskies.com. Ze hebben een Game & Wildlife-serie uitgebracht met bottelingen van Glenallachie, Ardbeg, Ailsa Bay en dus ook Ben Nevis. Leuk feitje: het label op de fles, in dit geval een zeehond, is geschilderd door een Nederlandse schilder (Hans Dilesse). De 10-jarige versie van deze Duchess Ben Nevis hebben we trouwens geproefd in 2023.

Notes van Thijs Klaverstijn (Words of Whisky):
Spot on. Ik ben niet altijd fan geweest van dit profiel, maar ik waardeer het nu zeker. 
Neus: Juist, meteen funky en een zeer uitgesproken Ben Nevis. Er is een vleugje koper, maar ook gekonfijte citroenen en Griekse yoghurt. Dan reepjes zuurdesem, fruitige hop en krijt, gevolgd door een vleugje mosterdpoeder en zelfs wat rabarber. 
Smaak: Vol oliën. Ook veel mineralen, naast hints van walnoten en pindaschillen. Er zit een beetje peper in, wat mierikswortel, groene olijven en een flinke hoeveelheid onrijpe citroen. Beslist niet commercieel en bijna maf, maar typisch Ben Nevis. 
Afdronk: Medium lengte. Aanhoudende citroenen, krijt en korrelige ontbijtgranen. Ook iets pekelachtigs.

Een heel prettig fruitbommetje met een klein beetje drop. Heeft een gezellige, aangenaam muffe neus, die iemand deed denken aan de kelder van zijn oma. Ook wordt er een niet verkeerd oplosmiddel gevonden. De smaak gaat verder met gember, vanille, lekker kruidig, wel zoet en een beetje droog. Afdronk is kort met een beetje stroeve nootachtige tonen.

Men kreeg er dorst van, hoewel iemand het wel een verkeerd soort dorst vond - deze whisky zou uitermate geschikt zijn voor in de cola, maar dan wel een ‘goeie cola’. Dan is een vierde plek in deze proeverij niet slecht, denken we.

Scotch Universe is een onafhankelijke whisky bottelaar uit Duitsland. Het merk was tot voor kort niet te verkrijgen in Nederland, maar sinds een jaar of 6 heeft een enthousiaste Nederlandse slijter er voor gezorgd dat ook Nederland (met ongeveer 10 slijterijen verspreid over het land) hiervan kan genieten. Sommige slijters zijn echter alweer gestopt met Scotch Universe. Er was geen importeur meer te vinden om deze toch best mooie whisky's op de Nederlandse markt te brengen. Mogelijk gaan de Whiskydudes deze taak op zich nemen. De whisky's van Scotch Universe zijn allemaal single cask bottelingen, waarvan er regelmatig nieuwe expressies verschijnen.

Het thema van deze lijn is ‘het universum’. Om erachter te komen wat voor soort whisky er in deze fles zit, moet je de code op de fles ontcijferen. Dit klinkt moeilijker dan het is, want meestal hangt er aan de nek van de fles een kaartje met aanwijzingen hoe je het moet decoderen. Handig hierbij is toegang tot het internet, want het jaartal geeft het jaar van de stichting van de distillery aan. Dit is zo gedaan omdat op een onafhankelijke botteling niet altijd de naam van de distiller mag staan (Vaak 'Secret Speyside' of 'Unknown Highland'). Mocht je er echt niet uitkomen dan weet de slijter wel wat er inzit.

Deze Box Nebula1 is dus dan ook een Blair Athol. Blair Athol is een van de oudste distilleerderijen in Schotland en heeft een jaarproductie van 2,5 miljoen liter alcohol. Ze zijn zo’n beetje de buren van Edradour, Dalwhinnie en Aberfeldy in het pittoreske Pitlochry. Ze leveren veel whisky (95% van jaarproductie) voor zowel de Bell's blended malts als de Bell's blends (hierin zit dan ook grain whisky). Je ziet nauwelijks officiële single malt bottelingen uit de Blair Athol distilleerderij. Deze Blair Athol is onafhankelijke botteling van Scotch Universe.

Notes:
Neus: donkere vruchten, wijnachtige tonen, donkere druiven, kersenjam, pure chocolade, wat eikenkruiden 
Smaak: krachtig en intens in de mond, een subtiele tinteling op de tong, de alcohol is zeer goed in balans, een vleugje Haribo-gummy beren, kersenjam, donkere druiven, pure chocolade, droge zoetheid 
Finish: middellange afdronk, zoet, droog, subtiel fruitig 

Waar de een het ‘gewoon een lekkere whisky’ vond, dacht een ander te snappen waarom 95% van de jaarproductie in de blends gaat. Hij stelde voor om de laatste vijf procent dan ook maar daarvoor te gaan gebruiken. De meeste deelnemers zagen toch een stijgende lijn in de aroma's en smaken. Een bloemige en fruitige neus met vanille, mooi rond in de smaak met appeltjes, druiven met een klein zuurtje, zoethout en caramel, wat citrus en koekjes. Drinkt lekker weg.

Iemand vond de foto's van de Hubble telescoop van de Nebula eigenlijk indrukwekkender dan deze mistige whisky. Deze Nebula vond hij wat moeilijk te plaatsen. Het leverde een 5e plaats in deze proeverij op.

Highland Park is één van de meest noordelijke Schotse distilleerderijen, gelegen op Orkney. Bij de whiskyproductie gebruikt men hard, kalkrijk water uit een bron in de heuvels boven de distilleerderij, die Cattie Maggie wordt genoemd. Dit water, dat via een pijpleiding naar de distilleerderij wordt geleid, wordt ook gebruikt voor de inweking van de gerst bij de eigen moutproductie en is rijk aan mineralen. Het water voor het koelen van de condensors komt van het riviertje de Crantit Burn.

In het stillhouse van de Highland Park distilleerderij staan twee wash stills en twee spirit stills, die met stoom worden verwarmd. Tien washbacks zijn gemaakt van Oregon pine en twee zijn er van larikshout. Highland Park heeft nog steeds zijn eigen moutvloer en de mout wordt gedroogd met turf, vandaar de typische Highland Park rokerigheid. Zo'n 20% van de mout is afkomstig van die eigen moutvloeren. De turf voor het drogen van de groenmout komt van eigen grond, vlakbij de zee. De vaten die men gebruikt voor het rijpen van de new spirit zijn refill-, bourbon- en sherryvaten.

Hoewel Highland Park, naast Scapa, een van de twee distilleerderijen op de Orkneys is, wordt het toch een Highland genoemd. Daarom is de naam van de distilleerderij ook niet vreemd. Vanaf 2006 begon men meer aandacht te besteden aan de verpakkingen van de whisky, waardoor je nu soms door de bomen het bos niet meer ziet. Maar het merendeel van de geproduceerde 2,5 miljoen liter alcohol per jaar verdwijnt in de blended whisky's, zoals (samen met Macallan) in Famous Grouse, maar ook in Old Perth.

Wanneer een onafhankelijke bottelaar een whisky wil bottelen, mag dat vaak niet onder de naam van de distilleerderij: daarmee wil men de naam van de distilleerderij beschermen. En dus wordt er dan een naam verzonnen, die vervolgens ook door andere bottelaars wordt gebruikt. Meestal is die naam gerelateerd aan de plek van de distilleerderij, zoals  in dit geval de heuvels achter Highland Park. Deze Whitlaw kan dan ook niets anders zijn dan een Highland Park.

Deze single malt maakt deel uit van de ‘Whisky of Voodoo’ collectie van Brave New Spirits. Ze streven ernaar de beste single malts en blends uit heel Schotland te bottelen, waarbij de exacte distilleerderijen geheim blijven, althans dat wordt gepoogd. Deze High Priest is afkomstig van een niet nader genoemde Islands-distilleerderij, maar natuurlijk zijn we achter de naam gekomen. Hij heeft 8 jaar gerijpt in 1st fill wine casks & burgundy barriques.
Dit is een botteling van Brave New Spirits, opgericht in 2015 in Glasgow. Tegenwoordig worden ze vertegenwoordigd in Nederland door Perfect Dram in Alkmaar.

Notes:
Neus: vanille, karamel, verse aardbeien en frambozen (de combinatie doet een beetje denken aan vanille-ijs met warme frambozen). Verder iets bloemigs en heide, maar ook een beetje muffigheid.
Smaak: kruidig, krachtig en vol en wat peperig. Mogelijk een beetje van het fruit uit de neus. Donkere chocolade die iets verder wegzinkt in een bittertje.
2e slok: romig, kruidig, de kruidigheid neemt iets af, er komt meer fruit doorheen, er verschijnt een sinaasappel, maar er komen ook wijntonen. En dan toch weer het bittertje.
Afdronk: medium lang met houtkruiden, tannines en ook weer de  wijntonen (druiven?).

Een goed begin van de avond. Maar niet voor iedereen. Iemand vergeleek hem met een vlakke etappe in de Tour, maar had daarbij wel mooie beelden. Een beetje middelmatig, wat houterig en ietwat medicinaal. Het hield niet over voor deze deelnemer. Maar verder werd deze Whitlaw alom geprezen. Heel erg lekker, ook in de neus met vanille, wat boter en gemaaid gras. De neus en smaak waren duidelijk verschillend. Men proefde een pepertje, maar ook zoethout. Een echt ouderwetse HP met een pittige, vettige en mooie afdronk met een beetje drop.

We werden bedankt voor deze whisky, iemand werd zelfs een beetje emotioneel. Hij was vroeger met dit soort smaken begonnen. Een laatste deelnemer vond dit een mooie starter, ook voor thuis na je werk en meende verder dat dit de whisky was waar we de Japanse proeverij van de vorige maand mee eindigden. Naar ons idee heeft hij dan een uitstekend smaakgeheugen. Ondanks alle positieve opmerkingen werd deze eerste uit het rijtje toch laatste in deze proeverij. Dat zegt dan wel iets over de rest van de geschonken flessen.