De neus was veelbelovend en wat turfig, maar gaf ook citrus en zoetigheid. Deze neus werd echter ingehaald door de smaak, die getypeerd werd als aangelengde limonadesiroop. Of anders gezegd: Schots in de neus maar Japans in de mond - een beetje verwarrend dus. Maar voor een paar mensen was het een fijne whisky voor een eenzame avond. Gewoon heerlijk met hout, anijs, warm en veilig. Geconfituurde sinaasappelschillen met tonen van passievruchten. Komt wel binnen maar is ook weer snel weg met veel citrus en een wybertje met een scherpe punt.
Begon geweldig en eindigde OK, vond iemand, maar het is wagyu noch sushi. Wel een theeceremonie, want je moet er de tijd voor nemen. Hij is gesloten als een oester en je krijgt hem moeilijk aan de praat. Eigenlijk heeft hij geen ruw randje en is ie een beetje glad. Maar een 2e plek in deze proeverij, terwijl het geweld nog moest komen, vonden wij fantastisch.