Deze Glen Elgin had voor- en tegenstanders. De tegenstanders vonden dat de alcohol te veel aanwezig was en mogelijk daardoor de neus niet aantrekkelijk en een beetje chemisch. Iemand zou hem aan zijn vrouw schenken, want die lust toch geen whisky (sic). De laatste opmerking die we noteerden sprak voor zichzelf: "Doe mij maar een whisky"
De voorstanders vonden de neus een beetje neutraal en een klein beetje parfumachtig. Men proefde hier echte whisky met een klein botertje, een zoetje en wat peper. Hij was een beetje (positief) bitter op het eind en een beetje drogend, maar bleef voor de positieve kant lekker lang hangen. Iemand merkte op dat hij deze vast nog zou proeven als hij naar huis zou gaan (en dat aan het begin van de proeverij).
De laatste plek in deze proeverij was zijn deel.